Rola kobiety w wikińskich społecznościach

Kobiety Wikingów były jak na czasy wczesnego średniowiecza bardzo samodzielne i posiadały dużą swobodę. Liczne wyprawy mężczyzn często pozostawiających swoje rodziny na długie lata w rodzinnych stronach kończyły się tym, że kobiety zdane były na własną siłę. Kobiety wikingów cechowały się więc bardzo silnym charakterem i na podobieństwo spartanek dużą ilością tzw.

ikry. Początki ekspansji wikingów na tereny europy zakończyły się osiedleniem licznych terenów wysp brytyjskich i państwa Franków. W efekcie kobiety emigrowały wraz z mężami i często towarzyszyły im podczas ekspansji nowych terenów.

Podczas nieobecności walecznych mężczyzn kobiety musiały przejmować ich obowiązki. Oznaczało to, że w przypadku najazdu wrogich plemion lub narodów musiały walczyć w obronie zajmowanego terytorium. Kobiety były traktowane przez wikingów jak równe sobie istoty.

Uderzenie lub poniżanie kobiety było uznawane za haniebny czyn dla szanującego się wojownika. Co ciekawe, we wczesnośredniowiecznej Skandynawii dozwolone były nawet rozwody, więc mąż, który nie okazywał swojej żonie należytego szacunku mógł liczyć się z utratą części swojego majątku.