Skandynawskie perypetie handlu średniowiecznego

Wikingowie byli nie tylko wybitnymi wojownikami i strategami. Trudnili się również handlem, a w swoim kupieckim fachu nie ustępowali europejczykom spoza półwyspu. Wyprawy handlowe Normanów skupiały się przede wszystkim na terenach bardzo odległych, na których wikingowie nie prowadzili wojen.

To, czego nie można było zrabować z powodu nieopłacalności wypraw o charakterze łupieżczym należało więc zdobyć w inny sposób. Wikingowie handlowali przede wszystkim w oparciu o wymianę dóbr, których brakowało w krajach odległych na luksusowe towary innych krain. Skandynawowie w zamian za drewno, żelazo i skóry, ale także kości, kły i futra zwierząt otrzymywali egzotyczne przyprawy, srebro, złoto, wino czy ceramikę.

Wśród partnerów handlowych Normanów można wymienić chociażby Anglię, Francję, Bizancjum, a nawet odległą Jerozolimę. Wikingowie znani byli również z handlu niewolnikami, wśród których najwięcej było Słowian i chrześcijan. Niewolnicy byli sprzedawani głównie do krajów arabskich, w zamian ludzie północy otrzymywali cenne kruszce takie jak srebro.